You’ll have to excuse me, I wrote this for Geekstijl, and since I refuse to write it twice in different languages, you’ll have to make do with the dutch report. Sorry! 
Afgelopen zaterdag reisden drie van jullie razende reporters (ed: Lie, Wen en ik) af naar Landgraaf om een dagje Pinkpop mee te pikken. Met een line-up waar onze hartjes harder van klopten besloten wij om een paar van onze favoriete bands even in het echt te gaan checken… met een roze hoedje op!
Ik heb even zitten rekenen, maar sinds 1999 heb ik in totaal zo’n veertien meerdaagse festivals meegemaakt, en ook nog een handjevol daagse festivals. Je kan dus zeggen dat ik flink door de wol geverfd ben wat betreft goede muziek, modder, zon en bier. Als achtienjarige deerne ben ik destijds begonnen met een aantal jaar Pinkpop (voordat ik andere festivals als Rock Werchter, Lowlands en Graspop ontdekte) en het was leuk om al die herinneringen opeens weer terug te hebben komen toen onze trein het station van Landgraaf binnenreed en we begonnen naar de trek naar het festivalterrein. Het weer was zo fantastisch dat we gauw luchtiger kleding en hoedjes gekocht hebben, en daarna begon de pret!
In de stralende zonneschijn zagen we Moke (plus compleet filharmonisch orkest), waarvan we erg onder de indruk waren. Ik persoonlijk kende Moke niet zo goed (eigenlijk alleen van hun grootste radiohit “Switch”) maar ze inspireerden me wel om wat meer van ze te Spotifyen. Ze speelden erg goed, en de dimensie die het orkest gaf aan hun muziek maakte het toch wel een magisch begin van een dag op de festivalweide.
Hierna hebben we een tijdje bands half meegekregen terwijl we in het gras aan het luieren waren (voornamelijk Ryan Shaw, Destine en Mando Diao), voordat we helaas moesten splitsen. Ik ben een al jaren een ontzettende fan van Biffy Clyro en Wendy wilde graag Caro Emerald zien, en Lie volgde mij naar Biffy. Lyanna vond Caro Emerald niet zo fantastisch als ze hoopte, vertelde ze (maar dat kan ze wellicht zelf nog verder toelichten), en Aur3lie en ik hadden erg veel lol met Biffy. Ik was verrast meerdere fans in het publiek te treffen die net als ik het hele repertoire luid konden meezingen, en nog veel verraster hoe hun radiohit “Many Of Horror” keihard meegeblèrd werd door wat wel de hele menigte leek. Het was een leuk feestje; de band speelde strak en hoewel ze nooit heel erg van de interactie zijn van het publiek, deden ze wel hun best om in het Nederlands het publiek te bedanken.
Na de concerten vonden we elkaar snel weer. Nadat ik in een vlaag van voorzienigheid een leuk Green Day t-shirt voor Lie’s verjaardag gekocht had (2 juni jarig mensen, allemaal feliciteren dus!) hebben we in het gras zitten bierdrinken en de Editors bekeken. Editors speelden ook goed, maar ik kan persoonlijk slecht heen stappen over het laatste album, dat ik persoonlijk zwaar bagger vind. Het was voor ons in ieder geval een mooie gelegenheid om eventjes uit te puffen en ons avondeten naar binnen te werken. Tegen die tijd was de avond gevallen en begon de lucht rap te betrekken, dus het was een goed ding dat we regenponcho’s hadden. Tijdens het concert van John Mayer begon het inderdaad te regenen. Nou, dat betekende niet veel goeds voor de rest van de avond! Gelukkig viel de hoeveelheid regen die we op ons hoofd kregen ontzettend mee.
We hebben in ieder geval ontzettend kunnen genieten van headliner op de zondag Green Day. Ik had de band al eerder gezien op Rock Werchter in 2005, maar Lie en Wen nog niet. Wendy kende ze zelfs niet zo goed, en halverwege het eerste liedje verscheen er een grote grijns op haar gezicht en sprong ze mee met iedereen. We stonden vrij achterin, maar ook daar stond het publiek te stuiteren, te roepen en mee te zingen. Leadzanger Billy Joe is een vakman op het podium; hij wist het publiek als geen ander te bespelen en nam ruim de tijd om een band te scheppen en de clown uit te hangen. Het ene moment zong hij heel gevoelig hun hitsingle “21 Guns”, en dan het volgende moment stond hij t-shirts het publiek in te schieten met een soort bazooka en mensen uit te nodigen om het podium om mee te zingen. De grote hits werden woord voor woord door het publiek gezongen, daar kwam de zanger grotendeels niet eens aan te pas. Kippenvel in Landgraaf. De volledige set duurde bijna twee en een half uur, wat ik eigenlijk maar heel weinig bands ooit heb zien doen. Wendy vroeg zich aan het begin van het concert af of ze aan het einde van die twee uur die er voor hen ingepland stond nog steeds zo energiek zouden zijn. Het antwoord was jazeker! De set werd (zoals altijd) afgesloten met “Good Riddance (Time of your life)”. “It’s something unpredictable, but in the end it’s right. I hope you had the time of your life…”
Oh, en er was vuurwerk! Heel veel vuurwerk! Als er iets is dat mij blij maakt op een concert naast hele goede muziek, dan zijn het wel pyrotechnics. En Green Day had er volgens mij meer dan Jan Smeets zelf had op de laatste dag om het Pinkpop af te sluiten op zondagavond.
We strompelden compleet gesloopt maar voldaan naar de laatste trein richting het noorden. Het was maar een dagje, maar wel vol met goede muziek; wat ons betreft hadden we volledig waar gekregen voor ons geld.
Er zijn echter wel een paar kanttekeningen die ik wil maken wat betreft de organisatie van Pinkpop zelf, en dit zijn ook meteen de redenen waarom ik niet meer de volledige drie dagen naar Pinkpop ga. Pinkpop is namelijk een leuk festival, totdat je beter gewend bent. Hoewel ik Brand bier blij naar achteren giet (zelfs aangelengd met water, bah voor festivalbier in Nederland) is het eten is er namelijk slecht, en het toiletpapier is altijd op tegen het einde van de dag! Is het nu zo moeilijk om toiletpapier bij te vullen? Werchter heeft anderhalf keer meer bezoekers, en daar hoef ik niet aan het begin van de dag een dot toiletpapier te pakken zodat ik ‘s avonds mijn achterste ook nog kan afvegen. Qua faciliteiten voor handen wassen is er ook bar weinig op het terrein, en als je de hele dag in het gras gezeten hebt, zonnebrandolie gesmeerd hebt en bier gemorst hebt, voel je je bepaald een stuk groezeliger aan het einde van de dag. Ook zouden mogelijkheden om te schuilen voor de elementen (zon, regen) ook erg prettig zijn. Het zijn kleine kanttekeningen die het festival zoveel leuker zouden kunnen maken.
Voor nu is voor mij Pinkpop meer een dagjesfestival dan de volledige drie dagen te gaan. Als ik dan toch drie dagen wil gaan feesten op een festival, geef dan mij Lowlands, Graspop of Werchter maar! Zoals het nu was, was het geweldig leuk. Wellicht dat ik volgend jaar weer een dagje Pinkpop meepak, want het was toch wel super gaaf.
I know I’m cheekily twittering about how Bodhi loves to destroy everything you give him; toys, empty cola bottles, stuffed animals, etc, etc. We call him Destructopuppy because of it – but you know, it’s just his way of playing. It’s so hard to get angry if you realize that this is his world, this is the way a young dog ticks. And because I’ve gotten the question a while ago on how I’m coping with a puppy in the house, I want to report that I’m utterly head over heels in love.
